عضویت / ورود

محدوده ‏های «آزادی» در مکاتب الهی 

حضرت آيت‌اله مجتبي تهراني « ره »

محدودیت در خواسته‏ ها و توانسته‏ ها

خدا محوري و نگرش توحیدی انبیاء و اولیا که به معنای هدف‏گیری خدا و وسیلۀ‏ دانستنِ زندگیِ دنیا برای رسیدن به آن هدف است، نسبت به دو چیز محدودیت ایجاد می‏کند؛ یکی محدوديت در خواسته‏های نفسانی و دیگری محدوديت در توانايی‏های فرد؛ یعنی اگر شخصی «خدامحور» باشد، باید ببیند خدا، تا چه حدی خواسته‏ها و التذاذات او در دنیا را می‏پذیرد و صرفاً در همان محدوده عمل کند. به همين‏ خاطر خواسته‏های انسان در اينجا محدود مي‌شود و در اینجا بحث تشریع پیش می‏آید.

به تعبیر دیگر انسان باید ببيند به چه کیفیت و به چه مقدار مجاز است که از عالم طبیعت استفاده کند. اين «محدودیت» در خواسته‏ها است. در اینجا مثالی ساده می‏زنم تا مطلب روشن شود؛ در این عالم طبیعت مواد مختلفی وجود دارد که می‏تواند گرسنگی انسان را برطرف کند. آیا انسان می‏تواند از هر ماده‏ای که خواست استفاده کند و هر غذایی را که میلش کشید، بخورد؟ آیا من می‏توانم از دمبلان گوسفند یا ماهی غیرفلس‏دار و... استفاده كنم؟ اگر «خدامحور» باشم، خواسته‏هایم «محدود» می‏شود و دیگر این مادیات را نمی‏خواهم.

از طرفی دیگر، انسان معتقد به خدا که دنیا را وسیله‏ای برای رسیدن به هدف الهی خویش ـ ‏بهشت یا لقاء‌اله ‏ـ می‏داند، نمی‏تواند از تمام توانایی‏های خود استفاده کند. یعنی کاربرد توانایی‏ها هم محدود می‏شود و انسان نمی‏تواند هر کاری که از دستش برمی‏آید، انجام دهد؛ بنابراين آزادی‌ در مکتب‏های الهی با آنچه که در مکاتب بشری گفته می‏شود تفاوت دارد و از دو جهت محدود می‏شود؛ خواسته‏ها و توانایی‏ها.

 

«مردم‌سالاريِ» مورد قبول در مکتب اسلام

می‌دانیم که خدا‏سالاری با مردم‏سالاری جمع نمی‏شود و اسلام هم قویاً مردم‏سالاری را که در واقع، هواپرستی و شرک است، نفی می‏کند. حال می‏خواهم مطلب را کمی باز کنم. معنای «خداسالاری» این است كه ببينیم خدا چه مي‌گويد و همان را انجام دهیم. اگر ما خداسالاریم، حاکم اوست نه ما؛ از این‌رو همیشه باید خواستۀ او را بر خواستۀ خود مقدم کنیم. در مقابل معنای «خودسالاری» اين است كه ما هر چه خواستیم و هر چه توانستم را انجام دهیم، حتی اگر مخالف با خواست الهی باشد. این بحث، يك بحث عقلی است و پیچیدگی هم ندارد.

 

«نظر مردم در طول حکم خدا» مشکلی ندارد!

معنای «خداسالاري» این نیست که انسان هیچ‏گاه به خواستۀ خویش عمل نکند، بلکه باید هرجا که دید خواستۀ او با خواستۀ الهی تنافی دارد، خواستۀ خدا را مقدم داشته و دست از هوای خویش بردارد؛ یعنی باید خواستۀ انسان، در محدودۀ خواسته‏های الهی قرار گيرد.

به تعبير ديگر اگر «مردم‏سالاری» در طول «خداسالاری» باشد، اشکالی ندارد و درست است؛ البته اینجا هم مسامحه تعبیر می‏کنیم و به این نوع از نگرش، مردم‏سالاری می‏گوییم. چون متن این «مردم‌سالاري» عین «خداسالاری» است و کاملاً هم با موازین اسلامی منطبق است.(1) مردم‏سالاری جایی ممنوع و مذموم است که در عرضِ خداسالاری باشد؛ به‏گونه‌اي که انسان، هم خدا و هم دنيا را هدف بداند. این، درست نيست.

 

معنای صحیح ِ«میزان رأی ملت است»

شخصی از من سؤال کرد و گفت، مگر امام نفرمودند: «ميزان، رأی مردم است»؛ پس چرا شما مردم‏سالاری را در بحث خود نفی کردید؟! من به او گفتم: همان امامي که گفت: «میزان، رأی مردم است»، وقتی بحث قصاص پیش آمد فرمود: «اگر همۀ شما در یک‏طرف جمع شوید و مقابل اسلام بایستید، من تنها در مقابل همه‏تان می‏ایستم». آن «مردم‌سالاري» که امام فرمود، در طول «خداسالاری» است. اصلاً فلسفۀ تأسیس شورای نگهبان از سوی امام، رعایت همین مسئله بود که خواست مردم، در عرض خواست خدا قرار نگیرد و قانونی برخلاف شرع تصویب نشود.

به همین سبب آنچه انبیاء و اولیا فرموده‏اند، مطابق با حکم عقل است و مبانی محکمی دارد که قابل انکار نیست. نتیجۀ نگرش توحیدی، محدودیت در خواستن‏ها و توانستن‏ها است؛ يعني با چنين نگرشي دیگر از «هر چه خواستم» و «هر چه توانستم» خبری نیست.(2)

 

مقايسۀ «دنيا و آخرت» در آيات و روایات

در مجموعۀ معارف ما برای اینکه نگرش انسان، نسبت به دنیا و آخرت اصلاح شود و انسان فریب جلوات مادی و طبیعی را نخورد، مقایساتی بین دنیا و آخرت وارد شده است که همه، گویای برتری آخرت نسبت به دنیا و کم ‏ارزش‏بودن مادیات است. آیات قرآن زندگی در دنیا را با زندگی در آخرت و التذاذاتي كه در آن سرا وجود دارد، مقایسه می‏کنند و می‏فرماید: «الْمالُ وَ الْبَنُونَ زينَهُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ الْباقِياتُ الصَّالِحاتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَواباً وَ خَيْرٌ أَمَلاً»؛(3)دارایی و فرزند، زینت زندگی دنیایی است و باقیات‏الصالحات که ثوابش در آخرت به انسان می‏رسد، بهتر است. خداوند مظاهر طبیعت، یعنی مال و فرزند را با مظاهر معنويت، یعنی اعمال صالحه و نتایج آن مقایسه می‏کند و برتری آخرت بر دنیا را گوشزد می‌کند.

 

دنیا ارزش دارد، ولی آخرت، بیشتر!

این آیه نمی‏خواهد ارزش جهان ماده را از بین ببرد و زندگی و حیات مادی را از ارزش بیندازد، بلکه در مقام مقایسه بوده و صرفاً می‏خواهد بگوید: ارزش يكي بیش از ديگري است! اينكه کسی به استناد این آیات بگوید: لذات دنیایی اصلاً ارزش نداشته و باید رها شود، حرف اشتباهی است. مثلاً در زيورآلات، هم جنس اصلی داریم و هم جنس بدلی. هر دو زیور هستند و کارآیی دارند، ولی ارزش یکی در برابر دیگری بسیار کم است. کسی که بین دو نگین الماس مقايسه مي‌كند، می‏خواهد در مقام مقایسه، مشخص کند که کدام اصل است. او نمی‏خواهد بگوید: الماس بدل، هیچ است و اصلاً ارزش ندارد! جنس بدل، در همان حد بدل‌ بودنش، هم کاربرد دارد و هم ارزش.

آیات و روایت ما نيز چنین مقایسه‏ای بين زندگي در دنيا و زندگي در آخرت کرده‏اند و می‏گویند: زندگی دنیا یا مظاهر طبیعت به‏طور کلی بدلی بوده و در برابر آخرت ناچیز و بسیار کم‏ارزش است. حتی در این آیه که می‏فرماید: «فیهِ مَا تَشْتَهیهِ الأَنْفُسُ وَ تَلَذُ الأَعْيُنُ»،(4)این نکته نهفته است که نعمت‏های دنیایی محلی از اعراب دارد و بدلی از آن نعم اخروی است، چراکه اگر این‏گونه نبود، تشبیه و مقایسۀ آنها با یکدیگر فایده‏ای نداشت. خدا در این آیه می‏خواهد بفرماید: ای کسانی که در وادی حیوانیت غوطه‏ورید و چیزی جز تنعمات مادی درک نمی‏کنید؛ بهشت بهتر از این دنیا است! یعنی هرچه که بخواهید در آن هست و هرکاری که بخواهید می‏توانید انجام دهید! این به ‏معنای بی‏ارزش بودن نعمت‏های دنیایی نیست، بلکه صرفاً بدلی‌بودن و ارزش پایین تنعمات دنیایی را بیان می‏فرماید.

 

زندگی واقعی در آخرت است و حیات بدلی در دنیا!

این مقایسات، دربارۀ اصل زیستن در دنیا و حیات در آخرت هم وارد شده است. مثلاً خداوند در آیه‏ای می‏فرماید: «وَ ما هذِهِ الْحَياُه الدُّنْيا إِلاَّ لَهْوٌ وَ لَعِبٌ وَ إِنَّ الدَّارَ الْآخِرَه لَهِيَ الْحَيَوانُ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ»؛(5) اي‍ن حیات و زندگی که شما در دنيا دارید، در مقام مقایسه با زندگي آخرت لذت‌هايي كه انسان در دنيا مي‌برد، بازی و بیهوده است؛ حیات خالص و جاودانه، در سرای دیگر است. اين آيه می‏خواهد انسان را متوجه این معنا کند و به او بگويد: تو باید زندگي آخرت را هدف خود قرار دهي و از زندگی کم‏ارزش و بدلی دنیا در آن جهت استفاده کنی!

 

دنیا، برای آخرت خلق شده و آخرت برای ما

این مسئله در روایات ما هم آمده است که یکی از آنها را برای نمونه می‏خوانم. علی(ع) در نامۀ 55 نهج‏البلاغه مي‌فرمايد: «إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ قَدْ جَعَلَ الدُّنْيَا لِمَا بَعْدَهَا»؛ خدا دنیا را برای بعد از آن خلق کرده است. «جعل» در اینجا به معنای «جعل» تکوینی است. یعنی دنیا استقلال ندارد و وسیله و آلتی برای تحصیل آخرت است. «وَ ابْتَلَى فِيهَا أَهْلَهَا لِيَعْلَمَ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا وَ لَسْنَا لِلدُّنْيَا خُلِقْنَا وَ لَا بِالسَّعْيِ فِيهَا أُمِرْنَا»؛(6) اصلاً خلقت ما برای دنیا نیست؛ چون این سرا، وسیله‏ای است که با آن آخرت کسب می‏شود. از این‌رو ما امر نشده‌ايم که تا می‏توانیم در اين دنیا لذت ببریم، بلکه آمده‏ایم تا امتحان شویم که چگونه و چقدر برای هدف معنوی خود در این نشئه، تلاش می‏کنیم. مقایسۀ دنیا و آخرت، چنین نتیجه‏ای را دربردارد.

از مقایسه‌اي که در متن روايت آمده، معلوم می‏شود که دنیا، ارزشمند است، ولی ارزش قیامت، بسیار بیشتر از آن است؛ به‌نحوی‌که دنیا باید به‌‏عنوان ابزاری برای تحصیل آخرت استفاده و فدای آن شود. هم دنیا مطلوب است و هم آخرت، اما ارزش آخرت بسیار بیشتر ار دنیا است و هر عاقلی هم مطلوب با ارزش‏تر را هدف‏گیری می‏کند.

 

مقايسۀ «انسان و دنيا» در معارف اسلامي

مقایسۀ دیگري كه در معارفمان وجود دارد، مقایسۀ ارزشی میان انسان و دنیاست؛ یعنی اگر بخواهیم برچسبی روی «انسان» و برچسبی روی «دنیا» بگذاریم تا ارزش هرکدام را مشخص کنیم، باید بگوییم: انسان، موجود بسيار گران‏بهاتر از دنیاست؛ او موجودی است که از نظر سیر تکاملی،‏ نهایت ندارد و مي‌تواند تا بي‌نهايت اوج بگیرد. به همین سبب ارزش انسان در مقام مقایسه با دنیا، مانند مقایسۀ دنیا با آخرت است. یک انسان بسيار ارزشمندتر است از تمام دنیا و مافیها است.

 

قیمت انسان بهشت است، نه دنیا!

آیۀ قرآن در مقام مقایسۀ بین انسان و دنیا می‏فرماید: «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى‏ مِنَ الْمُؤْمِنينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّة».(7) خداوند از مؤمنین، جان‏ها و اموالشان را به ‏قیمت بهشت می‏خرد. یعنی قیمت شما بهشت است، نه دنیا که ارزش پایین‏تری نسبت به بهشت دارد. (أَمْوالَهُم) اشاره به مظاهر دنیا دارد و (أَنْفُسَهُمْ) اشاره به حیات در دنیا كه در اينجا، هر دوی آنها در مقابل بهشت قرار گرفته است؛ (بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّة). یعنی بهشت، به زیستِ مادی و اموال و دارایی‏های دنیایی‏تان می‏ارزد. قیمت شما این نیست که در برابر دنیا خود را بفروشید!(8)

حضرت علی(ع) در جملات متعددی در نهج‏البلاغه، این تعبیر را بسيار زيبا مطرح می‏فرماید؛ مثلاً: «اِنَّهُ لَيْسَ لِأَنْفُسِكُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّه فَلَا تَبِيعُوهَا إِلَّا بِهَا»؛(9) برای جان‏های شما بهایی جز بهشت نیست، خود را به‏غیر آن نفروشید! این یعنی انسان، خودش را به هر چیزی جز آخرت بفروشد، ضرر کرده است. پس ارزش انسان، بیشتر از دنیا است، یا فرمود: «لَبِئْسَ الْمَتْجَرُ أَنْ تَرَى الدُّنْيَا لِنَفْسِكَ ثَمَناً وَ مِمَّا لَكَ عِنْدَ‌الَّهِ عِوَضاً»؛(10) دنیا چه بد بازاری برای معامله است که تو بخواهی آن را بهای خویش قرار دهی!(11)

 

نگرشِ با‌شرافت‏ ترین مردم، به دنیا

روایت دیگر از پیغمبر اکرم (ص) است: «أعْظَمُ النّاس فی الدُّنْیَا خَطَراً»؛ «خطراً» یعنی «شرفاً». بزرگ‌ترین مردم در دنیا از نظر شرافت می‏دانید کیست؟ «مَنْ لَمْ يَجْعَلْ لِلدُّنْيَا عِنْدَهُ خَطَراً»؛(12) آن کسی است که دنیا در نزد او شرف‏آفرین نباشد. یعنی اینکه نگويد: پول شرافت می‏آورد، ریاست و بزرگی مي‏آورد؛ قدرت‏های شیطانی شرف‏آفرین است و....

در روایت دیگر دارد: «قِیلَ لِعَلِیِّ‌بنِ‌الحُسَینِ(13) مَنْ أَعْظَمُ النَّاسِ خَطَراً؟ قَالَ: مَنْ لَمْ يَرَ لِلدُّنْيَا خَطَراً لِنَفْسِهِ»؛(14) از حضرت سؤال کردند كه شرافت چه کسی از همه بيشتر است؟ حضرت فرمود: آن کسی که دنیا را برای خود شرف نبیند.

این مقایسه‏ها می‏خواهد ارزش والای یک‏ طرف و کم‏ارزش ‌بودن طرف دیگر را بیان کند؛ نه اینکه بگوید: دنیا هیچ ارزشی ندارد. دنیا در برابر آخرت و انسان، کم‏ارزش است و کم‏شرافت؛ لذا نباید خود را به آن فروخت و معاملۀ اشتباهی انجام داد. آنچه که به انسان ارزش می‏دهد، دنیا نیست.

 

پي‌نوشت‌ها:

1. البته باید مواظب بود! چون برخی با این شعارها، قصد فریب مردم را داشته و می‏خواهند سر دیگران کلاه بگذارند! اول می‏گویند: مردم‏سالاری در متن دین است و آن را در طول خداسالاری تبیین می‏کنند، ولی در عمل، مردم‏سالاری غربی را اجرا کرده و آن را در عرض خدامحوری می‏دانند.

2. ما در آينده راجع‏ به اينكه از چه چیز استفاده کنيم و کیفیت استفاده باید چگونه باشد؟ بحث خواهيم كرد.

3. سورۀ مباركۀ كهف، آيه 46.

4. بحارالانوار، ج 53، ص 331.

5. سورۀ مباركۀ عنكبوت، آيه 64.

6. نهج‌البلاغه، ص 446.

7. سورۀ مباركۀ توبه، آيه 111.

8. معارف ما این‌گونه است. والله؛ اگر کسی به ‏سراغ این مطالب دقیق، ظریف و هم‏سو با عقل و فطرت نرود و آن‌ها را از قرآن و روایات استخراج نکند و بالعكس، دنبال مسائل شهوی و لاابالی‏گری باشد، ضرر کرده و بهره‏ای از زندگی نبرده است!

9. نهج‌البلاغه، حكمت 456.

10. نهج‌البلاغه، خطبه 32.

11. حضرت در روايت قبل مشخص کرد که قیمت انسان چقدر است و در این روایت می‌فرماید: خود را به اين قیمت نفروش! اگر نمی‏دانی که قیمتت چقدر است، از من بشنو که این قیمت خیلی پایین است و ضرر خواهی کرد!

12. بحارالانوار، ج 70، ص 88.

13. این روایت هم از امام صادق(ع) نقل شده است و هم از امام زین ‏العابدین(ع).

14. بحارالانوار، ج 75، ص 158.

 ---------------------------------------------

 منبع:

ماهنامه پاسدار اسلام شماره 385

 

 

 

 

نظر دادن

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط .... در وب سایت منتشر خواهد شد
پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد
پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد